กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 เหล่าขุนนางทั้งหลาย ไฉนจึงไม่เอ่ยวาจาใด?
ต้าเฉียน จงโจว เมืองหลวง
ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด บรรยากาศภายในเมืองหลวงช่วงหลายวันมานี้ จึงมักดูอึมครึมและแฝงไอสังหารอยู่เนืองๆ
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ จู่ๆ ก็มีลัทธิอายุวัฒนะผุดขึ้นมาจากที่ใดไม่อาจทราบ ประมุขของพวกเขาทำให้โอรสสวรรค์อู่เสินจงหลงใหลมัวเมาจนลืมตน
หลายปีมานี้ อู่เสินจงหมกมุ่นอยู่กับวิถียุทธ์อายุวัฒนะ เสียงระฆังประชุมเช้าจึงไม่ได้ดังกังวานขึ้นในเมืองหลวงแห่งนี้มานานมากแล้ว
เหง่ง เหง่ง เหง่ง!!!
ทว่า...
ยามเช้าตรู่ของวันนี้
ภายในเมืองหลวงพลันมีเสียงระฆังดังขึ้นสามครา น้ำเสียงทุ้มกังวานสั่นสะเทือนไปทั่วสารทิศ
เสียงระฆังที่ดังขึ้นกะทันหันนี้ ปลุกให้เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ในเขตพระราชฐานชั้นในตื่นจากความฝัน