เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 จริงหรือ ข้าไม่เชื่อหรอก!
ยามที่มองเห็นชายชราผอมแห้งผู้นี้ ในห้วงความคิดของหลี่เซี่ยนพลันปรากฏภาพอันแตกสลายระเกะระกะหลั่งไหลออกมาในชั่วพริบตา
ภาพเหล่านั้นประดุจวังน้ำวนอันสับสนวุ่นวายที่หมุนวนไม่หยุดยั้ง ผู้คนและฉากเหตุการณ์ในภาพต่างพร่ามัวเลือนรางจนมองไม่ชัด
ได้ยินเพียงเสียงร่ำไห้ปานใจจะขาดดังแว่วมาอย่างเลือนราง ทั้งยังมีร่างสูงใหญ่ประหลาดพิกลเกินใช่มนุษย์ตนหนึ่งกำลังหัวเราะร่าพลางพุ่งทะยานเข้าจู่โจมตน
ภาพแตกหักเว้าแหว่งเหล่านี้ ซ้อนทับเข้ากับภาพลางเลือนที่หลี่เซี่ยนมองเห็นกะทันหันในวันที่ทะลวงผ่านสู่ขอบเขตขั้นหนึ่งระดับบนอย่างพอดิบพอดี
เกือบจะในชั่วพริบตานั้นเอง ในใจของเขาก็กระจ่างแจ้งขึ้นมา
“ที่แท้ อันตรายเร้นลับที่ข้าสังหรณ์ใจล่วงหน้าในวันนั้น ก็คือเจ้านี่เอง!”