ตอนที่ 12 กุมมือ

ตอนที่ 12 กุมมือ

“สะใภ้รอง อากาศหนาวแล้ว แม่เอาผ้าห่มมาผืนหนึ่ง อีกประเดี๋ยวแกกับเหล่าเอ้อร์ก็นอนห่มผืนเดียวกันซะ”

อู๋กุ้ยเฟินไม่รอถามความสมัครใจของหลินเหยา ตัดสินใจกระทำการโดยพละการอย่างเด็ดขาดไปแล้ว

มองดูประตูห้องของแม่สามีปิดลง หลินเหยายืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูด้วยความตะลึงงัน

แม่สามีหมายความว่าอย่างไรกัน...

ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว อุณหภูมิลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว หลินเหยารู้สึกหนาวจึงรีบเข้าห้องไปปิดประตู สมองสับสนวุ่นวาย เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ แต่ก็เหมือนกับไม่ได้คิดอะไรเลย

กลัวจะกระอักกระอ่วนใจในภายหลัง เธอจึงถือโอกาสตอนที่เฮ่อชินโจวยังไม่เข้ามา รีบขึ้นไปบนเตียงแล้วมุดลงในผ้าห่ม

ขณะที่เฮ่อชินโจวผลักประตูเข้ามา เขาก็ปิดประตูตามหลัง ในห้องไม่ได้จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดไว้ อาศัยเพียงแสงสลัวจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามา เขาเห็นว่าหลินเหยานอนหลับไปแล้ว