ตอนที่ 11 ไร้ผู้สืบสกุล

ตอนที่ 11 ไร้ผู้สืบสกุล

มีเนื้ออยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น กินกันทั้งครอบครัวยังไม่พอเลย อีกทั้งเนื้อก็มีราคาแพง จะให้สุ่มสี่สุ่มห้าได้ที่ไหน

คนที่รู้ความกาลเทศะย่อมไม่พูดเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยายหนงที่ยังทำท่าทางวางก้ามกร่างอย่างเต็มที่

หลินซินโกรธจนหัวเราะออกมา “ให้ก็ได้ แต่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนบ้านกัน ฉันคิดคุณชิ้นละหนึ่งเหมาแล้วกัน”

ยายหนงสีหน้าสลดลงทันที “หล่อนนี่ทำไมถึงได้ขี้เหนียวขนาดนี้ แค่จะให้เด็กกินแก้หิวก็ต้องเรียกเงินด้วยหรือ ในหม้อหล่อนมีเนื้อตั้งเยอะ แบ่งให้เด็กสักชิ้นจะเป็นไรไป?”

หลินซินสีหน้าเรียบเฉย “พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าฉันให้เหลนคุณชิ้นหนึ่ง เด็กคนอื่นที่เห็นเข้าก็ต้องมาขออีก แล้วพวกเราจะเอาอะไรกินกันล่ะ?”