กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
พ่อจวงพูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่พอออกจากห้องมา สีหน้าของเขากลับมืดมนจนแทบมีน้ำหยด
“ยัยเด็กตัวเหม็น แกตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่!”
“คุณปู่ ช่วยหนูด้วย หนูเจ็บมาก…”
พ่อจวงมองสภาพน่าเวทนาของซ่งเฟยเฟยแล้วตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
เดิมทีเขาก็ไม่ได้ชอบเด็กต่างแซ่อย่างซ่งเฟยเฟยอยู่แล้ว
แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะเป็นห่วงเธอจริง ๆ ยิ่งตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่ารออยู่ หากทำสำเร็จ ครึ่งชีวิตหลังจากนี้ของตระกูลจวงก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก
เพราะกลัวว่าเธอจะเข้ามารบกวนอีก พ่อจวงจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเข้าไปค้นยาในห้องออกมา 1 เม็ด
“เอาไป นี่คือยาแอนาลจิน กินไปก่อน ตอนค่ำฉันจะพาแกไปโรงพยาบาล”