กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ทำไมไม่พูดอะไรเลย หรือกำลังแกล้งทำเป็นใบ้อยู่?” ฉีจูจูยิ้มหวาน “สหายซ่งเฟยเฟย ทำแบบนี้ไม่ได้นะ”
ซ่งเฟยเฟยเกร็งร่างกายแน่น มือขวาสั่นไม่หยุด ส่วนมือซ้ายต้องออกแรงกดเอาไว้สุดกำลัง เพื่อไม่ให้คนอื่นมองเห็นความผิดปกติ
ฉีจูจูกลับไปนั่งที่เดิม ไม่มองเธออีก ราวกับมาที่นี่เพียงเพื่อพูดประโยคนี้ ประโยคที่ทำให้ภายในใจของซ่งเฟยเฟยเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
ในคาบเรียนถัดมา ซ่งเฟยเฟยไม่อาจเรียนรู้สิ่งที่ครูสอนได้อีก ดินสอขีดเขียนลงบนสมุดอย่างไร้แบบแผนไม่หยุด ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังฉีจูจูที่อยู่ด้านหน้า ผู้เป็นดั่งดวงจันทร์ที่รายล้อมด้วยหมู่ดาว