กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”
ฉีเจินอวี้มองนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่ง “เวลานี้ยังต้องเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอ เธอหนีเรียน?”
“ฉัน...ไม่ได้หนี!” ลู่ไห่หนานคิดจะวิ่งหนีตั้งแต่ได้ยินคนเรียกชื่อแล้ว แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ยิ่งตกตะลึง เพราะคนที่เรียกเขากลับเป็นฉีเจินอวี้
“ฉันรู้สึกว่าโรงเรียนอุดอู้ เลยออกมาเดินเล่น”
“...” ถ้าการกระทำของเขาไม่ได้ผิดจริง ๆ ฉีเจินอวี้คงอยากยกนิ้วโป้งให้เขาสักที หนีเรียนได้อย่างหน้าตาเฉยถึงขนาดนี้ ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ
เห็นแก่หน้าลู่หงอิง ฉีเจินอวี้จึงลืมไปชั่วคราวว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของเขาคือลู่ต้าชวนกับฉินต้าเยวี่ย เธออดทนพูดกับเขา “ขึ้นมา ฉันจะไปส่งเธอกลับโรงเรียน”