ตอนที่ 202 ไม่ทันแล้ว

“เที่ยงวันฉันว่าง”

พอมีคนนอกอยู่ด้วย สวี่เหวินเทาก็พูดจาเป็นปกติ ยืนห่างจากฉีเจินอวี้ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล วางตัวสุภาพเรียบร้อยจนเกินไป แตกต่างจากท่าทีออดอ้อนยั่วเย้าในตอนกลางคืนราวกับเป็นคนละคน

แต่คนที่นั่งอยู่ในศาลาล้วนผ่านโลกมามาก ใครบ้างจะดูไม่ออกว่าเมื่อครู่นี้ดวงตาของเขาสว่างวาบขึ้นมาอย่างไร และตอนนี้ แม้จะยืนอยู่ไกล แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับไม่ได้ดูห่างเหินแม้แต่น้อย

พวกเธอที่อยู่ตรงนั้นเฉย ๆ ต่างก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเกะกะ

มีป้าคนหนึ่งอดหัวเราะเสียงเบาไม่ได้ ฉีเจินอวี้จึงลุกขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “งั้นกลับไปทำอาหารกันเถอะ พอดีเก็บผักเสร็จแล้ว”

เธอหาข้ออ้างแล้วรีบหลบออกไป