ตอนที่ 166 ฉันจะไหวหรือ

อวี๋เสวียนอู่เงียบไป ส่วนอวี๋เสวียนอู่กลับเริ่มใจหาย

เขาดึงแขนอวี๋เสวียนอู่แล้วเขย่าแรง ๆ “พี่ ช่วยผมหน่อยสิ! พี่เป็นคนบอกเองว่าพี่สะใภ้ทำงานอยู่ที่นี่ ผมถึงได้มาจองโต๊ะเลี้ยง พี่คิดว่าผมจะมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง!”

“…” สิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดไม่ใช่ความโหดเหี้ยมของศัตรู แต่คือการมีเพื่อนร่วมทีมที่โง่เง่าจนแทบไม่ไหว อวี๋เสวียนอู่มองน้องชายที่เขาทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก จนไม่มีแม้แต่แรงจะพูด

เขาราวกับซากศพที่เดินได้ ทึ่มทื่อหยิบธนบัตรกับคูปองปึกหนึ่งออกจากกระเป๋า นั่นคือค่าโต๊ะเลี้ยงที่เตรียมไว้แต่แรก

ดวงตาของอวี๋เสวียอู่เป็นประกาย เขารีบยื่นมือไปรับ ทว่ากลับมีมือหนึ่งไวกว่าเขา