เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ไม่ใช่แค่คุณที่คิดไม่ถึง ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ดูผอมแห้งอย่างกับลูกเจี๊ยบ แต่กลับมีความสามารถทำให้คนที่สูงใหญ่กว่าคุณหมดสติได้ ต่อให้เขารู้การจัดวางในห้องเวรดีแค่ไหน ก็ดูจะอธิบายไม่ขึ้นอยู่ดีใช่ไหม?”
จ้าวเจี้ยนกั๋วกับจางเหลียงหมินยืนอยู่ด้วยกันก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนระดับเดียวกัน แค่ใช้ค้อนเล็ก ๆ อันเดียว จะต่างอะไรกับเด็กถือดาบใหญ่ฟาดฟันกัน?
“ตอนนั้นพี่ชายลูกพี่ลูกพี่ลูกน้องหันหลังให้ฉันและกำลังถอดเสื้อผ้า ฉันถึงได้หาโอกาสลงมือได้”
จางเหลียงหมินรู้สึกอับอาย จึงรีบแก้ตัวด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“คุณคิดว่าคนอื่นหูหนวกหรือไง ถึงไม่ได้ยินเสียงเดิน คืนนี้เจี้ยนกั๋วออกลาดตระเวนกับคนอื่น ทุก ๆ 10 นาทีต้องกลับไปรวมตัวกับเพื่อนร่วมงาน ด้วยเวลาสั้น ๆ แค่นี้เขาจะทำอะไรได้?”