เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
จ้าวหลานจืออุ้มซ่งเฟยเฟยที่หมดสติไปแล้ว พุ่งออกไปนอกประตูราวกับคนเสียสติ โดยไม่สนใจแม่จ้าวที่ยังนอนแผ่อยู่บนพื้นจนขยับไม่ได้
แม่จ้าวมองแผ่นหลังของลูกสาวที่หนีออกไปอย่างลนลาน ในใจไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก กลับยังเกิดความรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย
ขอแค่หลานจือออกไปได้ก็พอ อีกไม่นานตาแก่ที่บ้านก็จะได้รับข่าว ถึงตอนนั้นเขาต้องรีบมาช่วยเธอแน่
รอให้ตาแก่กับลูกชายอย่างจ้าวเจี้ยนกั๋วมาถึงก่อน เธอจะให้เจี้ยนกั๋วเห็นกับตาว่าภรรยาที่เขาแต่งเข้าบ้านมานั้นใจร้ายแค่ไหน ถึงได้รังแกแม่สามีกับน้องสาวสามีจนมีสภาพแบบนี้!
“หยุดนะ!”
ฉีเจินอวี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่แฝงความเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง เธอเค้นออกมาทีละคำ จนฝีเท้าของจ้าวหลานจือหยุดชะงัก “จ้าวหลานจือ แกรีบจะหนีไปไหน?”