กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ดูแล้วคงไม่ใช่พวกเธอ
เมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของทั้งสองคน ฉีเจินอวี้ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว สายตาของเธอค่อย ๆ หันไปทางห้องทางทิศเหนือ
ในช่องว่างหลังประตู ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรมีร่างเล็ก ๆ แอบหดตัวอยู่
คนคนนั้นรู้ตัวว่าเธอกำลังมองมา จึงหดคอวูบ ไม่กล้าสบตากับเธอ
“สะใภ้ใหญ่! แกโตมากับการกินก้อนหินหรือไง? เกือบถีบฉันตายแล้ว!”
โจวชุ่ยร่างกายแข็งแรง แม้ล้มไปครั้งหนึ่งจนเจ็บอยู่พักใหญ่ แต่เดี๋ยวก็หาย
แต่แม่จ้าวอายุมากแล้ว ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งถูกคนบ้านโจวรุมทำร้าย อาการบาดเจ็บที่กระดูกก้นกบยังไม่หายดี พอล้มและถูกถีบซ้ำเข้าไป ทั้งแผลเก่ากับแผลใหม่จึงประดังเข้าด้วยกัน จนเธอทนไม่ไหวอยู่ตรงนั้น
เธอเจ็บจนตัวสั่นทึ่ม ช่วงล่างแทบไม่มีความรู้สึก