ตอนที่ 39 คนตระกูลโจวมา 4

ต้าจู้กับเอ้อร์จู้ร้องไห้โฮออกมาพร้อมกัน ก่อนจะวิ่งสุดแรงเข้าไปหาโจวชุ่ย ร่างเล็ก ๆ พุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของเธอ มือเล็กกำชายเสื้อไว้แน่น พลางสะอื้น “แม่ไปไหนมา? หนูกับน้องรอแม่อยู่ที่บ้านตั้งนาน กลัวมากเลย!”

“ฮือ ๆ …แม่ หนูนึกว่าแม่ไม่เอาพวกเราแล้ว…”

หัวใจของโจวชุ่ยราวกับถูกมือเล็ก ๆ สองข้างบีบกระชากอย่างแรง ปลายจมูกของเธอแสบร้อน น้ำตาเอ่อทะลักออกมาในชั่วพริบตา

เธอโอบเด็กไว้ข้างละคน กอดพวกเขาแน่นในอ้อมแขน ความโกรธที่พุ่งเข้ามาเมื่อครู่นี้ถูกความสงสารกลบจนควันจางเมฆสลาย “เป็นความผิดของแม่เอง แม่ไม่ควรพูดว่าจะไปก็แล้วเดินจากไปเลย ต้าจู้ เอ้อร์จู้ไม่ต้องกลัว แม่อยู่นี่ แม่จะอยู่กับพวกหนูตลอดไป”

แม่ลูกสามคนกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงร้องไห้ดังก้องไปทั่วห้องโถง จ้าวเจี้ยนสือที่อยู่บนหลังของจ้าวเจี้ยนกั๋วได้ยินแล้วก็รู้สึกทั้งปวดใจทั้งขมขื่น เขานอนพาดอยู่บนหลังน้องชาย แม้แต่แรงจะยกแขนก็ยังไม่มี ทำได้เพียงตะโกนเรียกโจวชุ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “เมีย เป็นเพราะฉันไม่ได้เรื่อง ทำให้เธอต้องลำบาก ฉันขอโทษเธอ”