กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 340 การกราบคำนับครั้งที่สามจรดพื้น
ในมือกระชับพู่กันขนหมาป่าแน่น ปลายพู่กันลอยค้างอยู่เบื้องหน้าแผ่นศิลาหินครามเกลี้ยงเกลาสูงหนึ่งจั้ง แผ่นศิลาไร้ซึ่งอักษรใด ๆ เฝ้ารอจารึกนามของจุนเจ่อผู้พิทักษ์มรรคท่านนั้นอย่างสงบเงียบ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใต้แท่น ศิษย์นับหมื่นต่างพร้อมใจกันเงยหน้า สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังตี้ชิงที่ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามา แววตาเจือปนไปด้วยความตื่นตระหนก ความเสียดาย ทว่ายิ่งกว่านั้นคือความเคารพยำเกรงอันหนักอึ้งที่เปี่ยมล้นจากก้นบึ้งหัวใจ
อวี้จื่อเต้าค่อย ๆ หันกายกลับมา สุ้มเสียงแหบพร่าและหยาบกร้าน ราวกับถูกกระดาษทรายขัดถูซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาเนิ่นนาน “พวกเจ้ามากันหมดแล้ว”
เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ศิษย์ทั่วทั้งลานสงบลง สายตากวาดมองชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่เรียงรายเป็นผืนกว้างใต้แท่น ก่อนจะเอ่ยปากช้า ๆ สุ้มเสียงกังวานชัดเจนแผ่ขยายไปทั่วสนามฝึกยุทธ์ “วันนี้สำนักหลิงจี้ไว้ทุกข์ทั้งสำนัก เพื่อไว้อาลัยแก่ผู้พิทักษ์มรรคผู้หนึ่งผู้อุทิศทั้งชีวิตเพื่อปกป้องสำนักนิกาย”
“เขาเป็นผู้มีอุปนิสัยเย็นชาและสมถะเงียบสงบ ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาได้คอยพิทักษ์ความสงบมั่นคงของสำนักนิกายอย่างเงียบเชียบ ทั้งชีวิตเกลียดชังการแก่งแย่งสังหาร ทว่าในยามวิกฤตที่มรรคาสวรรค์พลิกคว่ำ กลับใช้ดวงจิตวิญญาณอันสมบูรณ์ของตนแปรเปลี่ยนเป็นปราการ ปกป้องรากเหง้าที่สืบทอดกันมาของคนรุ่นหลังแห่งสำนักหลิงจี้”