กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 277 สามปีก่อน
นางยกมือขึ้นลูบข้อมือของตน ที่นั่นมีรอยเข็มจาง ๆ อยู่รอยหนึ่ง “มีเพียงผู้ถูกสังเวยยินยอมสังเวยด้วยตนเอง ค่ายกลถึงจะเสื่อมสลายไปอย่างสิ้นเชิง”
การเคลื่อนไหวของตี้ชิงชะงักไป
ฮวาเจ๋อเดินไปหน้าโต๊ะบูชา ย่อตัวลง ปลายนิ้วกดลงบนอักขระที่กำลังกระดึ๊บอยู่นั้นเบา ๆ
สัมผัสอุ่นร้อนส่งผ่านมา ราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังเต้นตุบ ๆ อยู่ข้างใต้ “ท่านแม่ของข้าเป็นเพียงมนุษย์ปุถุชน นางไม่เข้าใจการบำเพ็ญเซียน แต่กลับมักพูดเสมอว่าสิ่งที่ติดค้างไว้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องชดใช้”
นางก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ หยาดน้ำตาหยดลงบนอักขระและถูกดูดซับไปในทันที “ข้าใช้สิ่งที่มิควรใช้ เดินในเส้นทางที่มิควรเดิน บัดนี้ถึงเวลาต้องชดใช้แล้ว”