Chapter 0231

ตอนที่ 231 “……ตาบอดแล้วหรือ?”

กระดูกแผ่นหลังหักไปไม่รู้กี่ซี่ ทุกครั้งที่หายใจล้วนนำมาซึ่งความเจ็บปวดราวกับถูกบดขยี้

แขนขวาสูญเสียความรู้สึกไปนานแล้ว ผิวหนังที่ไหม้เกรียมติดอยู่กับโขดหินเย็นเยียบ เพียงขยับเขยื้อนเล็กน้อยก็เป็นการฉีกกระชากทั้งเนื้อทั้งหนัง

นางยกมือขึ้นหมายจะเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า ทว่ากลับพบว่ามือซ้ายก็กำลังสั่นเทาเช่นกัน

สายตาเริ่มพร่าเลือน แสงสายฟ้าที่ปากถ้ำชัดเจนว่าแสบตา แต่เมื่อตกกระทบในดวงตานางกลับเหมือนถูกปกคลุมด้วยผ้าหนาเตอะ เหลือเพียงความสว่างไสวที่เลือนราง

“หนึ่งร้อยห้าสายแล้ว เหลืออีกกี่สายกันนะ……” นางนับพึมพำ เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ

ฟองเลือดไหลซึมออกจากมุมปาก หยดลงบนสาบเสื้อตามแนวคาง บานออกเป็นดอกไม้สีน้ำตาลเข้มทีละดอกทีละดอก