กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 126 “โรงเตี๊ยมต้อนรับ”
“สิ่งมีชีวิตรึ” ฮว่าเยวียนกะพริบตาปริบ ๆ “หากต้องพบกับปีศาจอสูรที่กินคนจะทำอย่างไรเล่า”
โม่หนี่เฟิงแค่นยิ้ม “ปีศาจอสูรกินคนสิดี จะได้ให้เจ้าประจักษ์ว่ากระบี่ของท่านปู่น้อยคมกริบเพียงใด”
“อย่าขู่นาง” ตี้ชิงเอ่ยเรียบ ๆ พลางก้าวเท้านำออกไปนอกผืนป่า “ในโลกอสูรก็มิใช่ว่าจะกินคนไปเสียทั้งหมด เช่นเดียวกับโลกมนุษย์ที่มีทั้งดีและชั่ว เพียงแต่ยามนี้พวกเราเป็นคนนอก อย่าได้หาเรื่องใส่ตัว แต่ก็อย่าได้หวาดกลัวเรื่องราว”
น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพละกำลังที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบใจ
ทุกคนเดินตามหลังนาง เสียงฝีเท้าย่ำลงบนใบไม้ผุพังส่งเสียงซ่าเบา ๆ