Chapter 0117

ตอนที่ 117 หนวกหู

ตี้ชิงส่ายหน้า สายตาทอดมองลึกเข้าไปในพงไพรทึบอีกครา มุมปากยกยิ้มจาง ๆ แฝงความบ้าคลั่ง “เจ็บรึ รอจัดการพวกขวางทางให้หมดสิ้น ย่อมไม่เจ็บแล้ว”

ซากศพเกลื่อนกลาดราวกับกำลังบอกเล่าถึงความดุเดือดเมื่อครู่ ทว่าในแววตาของพวกเขากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความรู้ใจหลังเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมศึกและประกายคมกล้าที่ยังมิจางหาย

บาดแผลทนรับได้ โลหิตหลั่งรินได้ ทว่าหากคิดจะขวางทางพวกเขา ก็มีแต่ต้องเหยียบข้ามซากศพไปเท่านั้น

ลู่ฝานเซียวพลันเอ่ยปาก ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังป่าทึบ “พวกมันมาแล้ว ห้าคน”

ตี้ชิงยืนตัวตรง กระบี่แก่นเหมันต์ถูกนางกระชับแน่นอีกครา บาดแผลใต้ผ้าพันแผลส่งความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชาก ทว่ากลับยิ่งทำให้สายตาของนางคมกริบยิ่งขึ้น