Chapter 0005

ตอนที่ 5 กระดูกหยกใจเหมันต์ พรสวรรค์วิญญาณเหนือหล้า อัจฉริยะฟ้าประทาน

ยามที่ปลายนิ้วของอวี้จื่อเต้าค้างอยู่กลางอากาศ ตี้ชิงกำลังทอดสายตามองเมฆหมอกที่ลอยวนเวียนอยู่ตรงริมลานกว้าง

ม่านหมอกนั้นแผ่ข้ามขั้นบันไดหิน สัมผัสลงบนชายเสื้อขาดวิ่นของนาง เย็นเยียบประหนึ่งอ่างน้ำแข็งที่หมอจอมเวทใช้ทดสอบพิษ

นางช้อนสายตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาอันอ่อนโยนคู่หนึ่ง ข้อนิ้วมือของประมุขเรียวเด่นชัด เล็บมือตัดแต่งไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ช่างตัดกับมือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยแผลของนางจนบาดตา

“ขอบพระคุณ”

น้ำเสียงของนางแหบแห้งราวกับกระดาษทรายขัดถู ไร้ซึ่งความผูกพันยึดถือแม้เพียงครึ่งเสี้ยว มีเพียงความเย็นชาหลังผ่านพ้นความเป็นความตายมาเท่านั้น

ชั่วพริบตาที่ถูกประคองขึ้น สองขาของนางก็ราวกับหุ่นไม้ที่พังทลาย หัวเข่าพลันอ่อนยวบจนเกือบจะทรุดคุกเข่าลงไปอีกครา ทว่ากลับถูกอวี้จื่อเต้าประคองรองรับเอาไว้อย่างมั่นคง

บนร่างของเขามีกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้สน ผสมผสานด้วยความบริสุทธิ์เย็นสดชื่นของพลังวิญญาณ เป็นกลิ่นอายอันสะอาดสะอ้านที่นางไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดแปดปีที่ผ่านมา

บนลานกว้างมีเด็ก ๆ มารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ต่างจับกลุ่มสองสามคนรวมกัน ใบหน้าส่วนใหญ่ล้วนเปี่ยมด้วยความยินดีที่รอดชีวิตมาได้

มีศิษย์กำลังตรวจนับจำนวนคน พร้อมทั้งขานเสียงดังว่า “หกสิบสองคน”