กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมา
ซินหยวนกังพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ซินเสี่ยวเสี่ยวโผล่ออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบ โดยมีใบไม้ยุ่งเหยิงเต็มศีรษะ
นางมีสีหน้าประหลาดใจ “พี่ใหญ่ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่เล่า? ท่านไม่ได้อยู่ในเมืองหรือ?”
“โชคดีที่ข้ากลับมา เจ้าไม่รู้หรือว่าแม่เป็นห่วงแทบตายอยู่ที่บ้าน”
ซินหยวนกังเดินเข้าไปใกล้ จึงเพิ่งเห็นว่าบนมือและใบหน้าของซินเสี่ยวเสี่ยวมีรอยถลอก เขาทั้งสงสารทั้งขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน “เจ้าต้องการเด็ดดอกไม้ชนิดใดกัน ถึงกับต้องปีนขึ้นไปสูงเพียงนั้น? รอให้ข้ากลับมาแล้วค่อยเด็ดไม่ได้หรือ?”
ซินเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย “ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีงูตัวหนึ่งเลื้อยออกมาอย่างกะทันหัน จึงพลาดพลั้งชั่วขณะและเผลอตกลงมา…”