เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 ความหวาดกลัวของลีออน
นี่... นี่มัน...
เมื่อมองดูลีออนจำนวนมากที่เข้าแถวเป็นขบวนยาวอยู่เบื้องหน้ายักษ์หมอกสีเทา ผลัดกันเดินเข้าไปต่อยคนละหมัดทุกสองวินาที สาวหิมะก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“เจ้า... เจ้า...”
“เลิกเจ้าๆ ข้าๆ ได้แล้ว! รีบทำงานเข้าสิ!”
ลีออนมองไปยังราชาแห่งฝันร้ายที่ล้มโครมลงกลางทะเลทรายอยู่ไกลๆ และต้องกระตุกสั่นทุกสองวินาที เมื่อในที่สุดเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จึงรีบเอ่ยเร่งเร้า
“เร็วเข้า! รีบขึ้นไปยังชั้นบน! ตัวฉันแต่ละคนควบคุมมันไว้ได้ไม่ถึงสองวินาที เธอมีเวลาแค่สามนาทีกว่านิดหน่อยเท่านั้น! เร็ว!”
“อ๊ะ! ได้เลย!”
เมื่อได้ยินลีออนเร่งเร้า สาวหิมะที่เพิ่งได้สติกลับมาก็รีบพองแก้มขาวนวลทั้งสองข้าง แล้วออกแรงเป่าสายลมหนาวจากฝันร้ายแห่งภูเขาหิมะต่อไปอย่างสุดกำลัง จนใบหน้าทั้งใบพองกลมราวกับหนูแฮมสเตอร์
เมื่อปราศจากฝันร้ายของราชาแห่งฝันร้ายคอยขัดขวาง สายลมหนาวที่ใช้สำหรับเดินทางข้ามฝันร้ายเหล่านี้ก็สะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ห่อหุ้มร่างของลีออนและสาวหิมะเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์