เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 407 บีบบังคับ...ให้กลายเป็น...
“อ๊าก!!!”
ลีออนไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังรับชมการถ่ายทอดสดของตนอยู่ ในเวลานี้เขาล้มคะมำลงกับพื้นดังตุ้บ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนเต้นตุบๆ ไม่เพียงเท่านั้น เหงื่อยังซึมออกมาทั่วทั้งร่างไม่หยุด
‘เจ็บจะตายอยู่แล้วโว้ย!!!’
เมื่อมองดูยักษ์หมอกเทาที่ถูกเขาต่อยเข้าที่นิ้วเท้าเพียงหมัดเดียวจนเจ็บปวดเสียจนร่างกายพร่าเลือนลงไปหลายส่วน ลีออนผู้ชื่นชอบการโจมตีซ้ำยามได้เปรียบมาโดยตลอด กลับไม่ฉวยโอกาสซัดหมัดที่สองเป็นครั้งแรก
ตรงกันข้าม เขากลับตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะคว้าตัวสาวหิมะที่กำลังยืนตะลึงงันแล้วลากเธอวิ่งหนีไปทันที
“นาย... นาย...”
หลังจากวิ่งโซเซไปได้สองก้าว สาวหิมะที่เดิมทีคิดว่าลีออนจะถูกฆ่าตายในพริบตา ก็หันกลับไปมองราชาแห่งฝันร้ายที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างงุนงง ก่อนจะหันกลับมามองลีออนอีกครั้ง แล้วเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า
“มัน... นาย... แค่หมัดเดียวเองนะ? มันก็...?”
‘อะไรคือคำว่า "แค่" หมัดเดียว? หมัดนี้เกือบเอาชีวิตฉันไปแล้วรู้ไหม! แถมยังหยุดมันไว้ได้ไม่ถึงสองวินาทีด้วยซ้ำ!’