กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 เชี่ยเอ๊ย!
ภายในหุบเขาที่สายลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง เกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้ายิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เพียงเผลอไปชั่วครู่ รอยเท้าของลีออนก็ถูกหิมะกลบทับจนมิดชิด พร้อมกับความทรงจำของเขาที่ถูกฝังลึกลงไปในพายุหิมะด้วยเช่นกัน
‘เกือบได้ที่แล้ว’
เมื่อมองดูชายหนุ่มที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนักท่ามกลางพายุหิมะ หญิงงามในอาภรณ์บางเบาซึ่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางสายลมและหิมะก็อดยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ เผยรอยยิ้มงดงามจับใจที่ชวนให้ผู้คนหลงใหลจนแทบหยุดหายใจ
หลังจากถูกนางลากเข้ามาในหุบเขาพายุหิมะ พนักงานเก็บกวาดที่ชื่อว่าลีออนผู้นั้นกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าเขาคงเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับนางมาก่อน