กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327 วัตถุผิดปกติไม่มีคำว่าขยะ มีแต่... (ตอนต้น)
“เพราะฉะนั้น วิชาการหลอมสร้างห่วยแตกจนทะลุลงไปถึงแก่นโลกของเจ้า... ที่แท้ก็เรียนมาจากข้าอย่างนั้นเรอะ?!!!”
หลังจากได้รับคำตอบยืนยันจากปากลีออน ผู้อำนวยการรุ่นที่สามก็รู้สึกเพียงว่าสมองของตนส่งเสียงดังหึ่ง ราวกับระฆังสำริดนับร้อยนับพันใบถูกค้อนยักษ์ทุบพร้อมกัน เสียงกังวานกระแทกกระทั้นดังก้องจากภายในสู่ภายนอก จนวิญญาณของเขาสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง
ร่างต้นของข้าตายไปตั้งกี่ปีแล้วกัน แต่กลับยังมีคนทำให้ข้าเสียชื่อเสียงป่นปี้ได้อีกอย่างนั้นหรือ? ถ้าปล่อยให้ช่างหลอมสร้างคนอื่นมาเห็นวิชาหลอมสร้างของเจ้านี่เข้า ข้ายังจะมีหน้าเรียกตัวเองว่าช่างหลอมสร้างที่แข็งแกร่งที่สุดได้อีกหรือ?
ไม่ได้! เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!