กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 256 เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
“ซ่า... ซ่า... ซ่า...”
ผืนน้ำทะเลสีครามกระเพื่อมเป็นระลอก คลอเคลียเลียไล้ชายหาดทรายสีทองอย่างอ่อนโยนและแนบชิด บนท่าเรือเก่าแก่ที่ก่อสร้างด้วยหินอย่างเป็นระเบียบ มีเรืออยู่เพียงไม่กี่ลำจอดลอยลำเบาๆ อยู่ภายในอู่เรือ ส่วนฝูงนกนางนวลหลายตัวที่ถูกแสงอาทิตย์ฉาบขอบปีกจนเป็นสีทอง ก็กำลังบินวนเวียนอย่างสบายอารมณ์อยู่เหนือเรือเหล่านั้น บางครั้งส่งเสียงร้องแผ่วเบาอันไพเราะออกมาเป็นระยะ...
ยามเช้าของเมืองเล็กริมทะเลอย่างอันการา ยังคงเงียบสงบและงดงามเช่นเดียวกับวันวาน สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ โรงเตี๊ยมริมท่าเรือซึ่งปกติเต็มไปด้วยเสียงผู้คนจอแจ กลับเงียบเหงาจนแทบไม่มีลูกค้า แม้แต่เงาคนเดินเข้าออกก็ยังแทบไม่ปรากฏให้เห็นมานานแล้ว