กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249 ถ้ำมังกรรังพยัคฆ์ (จบ)
“ไม่ได้เรื่อง! แสดงได้ห่วยแตกสิ้นดี! ดูอย่างกับหุ่นไม้ที่ถูกเชือกชักอยู่กลุ่มหนึ่ง!”
หลังเวทีโรงละครกางเขนกลาง ชายวัยกลางคนผู้สวมสูทสีขาวกระดุมสองแถวที่รีดจนเรียบกริบทั่วทั้งตัวไร้รอยยับแม้แต่เส้นเดียว อดไม่ได้ที่จะสะบัดหมวกทรงสูงบนศีรษะทิ้ง ก่อนชี้หน้ากลุ่มนักแสดงแล้วด่าทอด้วยความเกรี้ยวกราด
“อารมณ์! แล้วอารมณ์ของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?!
พวกเจ้าเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต ไม่ใช่เครื่องจักรที่มีหน้าที่ท่องบทพูดที่ข้าเขียน! หากอยากให้ผู้ชมดื่มด่ำไปกับการแสดงของพวกเจ้า พวกเจ้าก็ต้องดื่มด่ำไปกับมันก่อนเป็นอันดับแรก!