เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159 เข้าทางพอดี
‘ดยุกหัวใจสิงห์คนใหม่ผู้นี้ ช่าง... ไม่มีความเป็นขุนนางเอาเสียเลย...’
เมื่อมองลีออนที่อยู่ไกลออกไปกำลังแบกพ่อบ้านชราซึ่งน้ำลายฟูมปาก แล้ววิ่งอย่างรีบร้อนไปยังรถม้าคันมหึมานั้น มุมปากของสตรีสูงศักดิ์วัยกลางคนก็อดกระตุกด้วยความพูดไม่ออกอย่างที่สุดไม่ได้
แม้นางจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรเป็นอย่างสุดท้าย ถึงได้ทำให้พ่อบ้านชราผู้นั้นโกรธจนหมดสติล้มพับไปตรงนั้น แต่คำพูดก่อนหน้านี้ที่ว่า “ไม่ก็... ไม่ก็...” นางยังพอได้ยินอยู่รางๆ
ในเวลานี้ ความคิดเพียงอย่างเดียวในใจของสตรีสูงศักดิ์วัยกลางคนก็คือ ตระกูลเลนช่างโชคร้ายถึงขีดสุดจริงๆ ที่ต้องมาพบกับดยุกคนใหม่ผู้มีนิสัยแหวกแนวไม่เหมือนใครเช่นนี้ เกรงว่าตระกูลเลนคงเริ่มนับถอยหลังสู่ความล่มสลายแล้ว
‘อืม... ถ้าคิดแบบนี้ เจ้าหญิงเวโรนิกาก็นับว่าดีมากแล้วจริงๆ’
แม้บางครั้งพระองค์จะไม่ค่อยสำรวม และมักอดทำเรื่องนอกกรอบในเวลาส่วนตัวไม่ได้ แต่โดยมากก็ยังสามารถพูดคุยกันได้ตามปกติ อีกทั้งเมื่อถึงโอกาสสำคัญก็ยังรับฟังคำทัดทาน ไม่เหมือนดยุกหัวใจสิงห์ที่ทรมานพ่อบ้านชราผู้นั้นเสียจนแทบขาดใจ และคงไม่ทรมานนางอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนั้น...
...
“ฮ่าๆๆ การมาครั้งนี้คุ้มค่าจริงๆ!”
ต่างจากสตรีสูงศักดิ์วัยกลางคนที่รู้สึกสะท้อนใจเพราะเห็นชะตากรรมของผู้อื่นแล้วนึกถึงตัวเอง หลังจากได้ชมเรื่องวุ่นวายนี้อย่างใกล้ชิด เจ้าหญิงเวโรนิกาก็รีบหดตัวกลับเข้ามาในรถม้า ก่อนจะปิดหน้าต่างรถม้าอย่างแรง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะจนทรวงอกกระเพื่อมเป็นระลอก