เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 นิสัยเสียกับดอกไม้เลวทราม
นี่มัน... รูปถ่ายที่แอนนาทำหายไปไม่ใช่เหรอ?
เมื่อมองผ่านช่องว่างระหว่างเส้นผมและจำได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร ลีออนก็อดเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่ได้
“ผู้อำนวยการ ทำไมของชิ้นนี้ถึงมาอยู่กับคุณได้?”
“เรื่องนั้นเธอคงต้องไปถามรุ่นพี่แสนดีของเธอแล้วล่ะ”
ผู้อำนวยการสาวผมแดงกล่าวด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“เธอคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าเจ้าหมอนั่นอย่างเจอร์รีจะอดทนต่อนิสัยชอบขโมยของตัวเองได้ พอเห็นเธอแล้วจะไม่ฉวยโอกาสล้วงอะไรติดมือไปสักอย่าง?”
“แต่ว่า... ของชิ้นนี้ควรจะอยู่ที่บ้านผม ไม่ได้อยู่บนตัวผมนี่นา”
“นั่นเป็นผลจากวัตถุผิดปกติที่เรียกว่า【หัตถ์พิศวงขโมยโชค】เวลาที่เจอร์รีอยากขโมยของจากเธอ อย่าว่าแค่ของที่อยู่ในบ้านเลย ต่อให้ของชิ้นนั้นอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน