เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 อดีตของผู้อำนวยการ
“อย่าเข้าใจผิดสิ เจ้าแพะตัวนั้นไม่ได้อ่อนแอหรอกนะ”
หลังจากฤทธิ์สุราเริ่มจางหายไป ผู้อำนวยการสาวผมแดงก็กลับมามีท่าทาง ‘เฉลียวฉลาดและองอาจ’ เหมือนยามปกติอยู่หลายส่วน แม้เธอจะยังหลับตาซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของลีออน แต่ก็ยังเดาความคิดของเขาออก ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า
“ในช่วงที่มันอยู่ในจุดสูงสุด มันถือได้ว่าเป็นมหาปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากเทพแท้จริงอย่างแท้จริง แต่มันโลภเกินไป ไม่ยอมมุ่งมั่นกับมโนทัศน์เพียงหนึ่งหรือสองอย่างเหมือนปีศาจตนอื่น กลับเลือกบาปต้นกำเนิดระดับสูงสุดถึงเจ็ดประการในคราวเดียว หวังจะก้าวกระโดดขึ้นเป็นเทพปีศาจระดับสูงสุด
แม้พรสวรรค์ของมันจะโดดเด่นมาก ถึงขั้นสามารถสัมผัสมโนทัศน์ระดับบาปต้นกำเนิดทั้งเจ็ดได้พร้อมกันจริงๆ แต่สุดท้ายฐานะทางพลังของมันก็ยังด้อยไปเล็กน้อย ไม่ถึงระดับที่จะควบคุมบาปต้นกำเนิดทั้งเจ็ดได้พร้อมกัน ทำให้ความแข็งแกร่งของความสามารถแต่ละด้านถูกแบ่งกระจายจนเบาบางอย่างมาก
ในขณะที่ความสามารถของวัตถุผิดปกติระดับเดียวกัน ส่วนใหญ่มักเชี่ยวชาญด้านใดด้านหนึ่งโดยเฉพาะ หรือไม่ก็มีความสามารถหลักหนึ่งอย่างกับความสามารถเสริมอีกหนึ่งอย่าง แต่มโนทัศน์ทั้งเจ็ดของมันกลับมีความแข็งแกร่งแทบจะเท่ากันหมด การที่ขีดจำกัดสูงสุดของมันสู้พวกนั้นไม่ได้จึงเป็นเรื่องปกติ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ทั้งที่ความสามารถกระจัดกระจายถึงขนาดนี้ แต่ยังเบียดเข้าไปอยู่ในหนึ่งร้อยอันดับแรกได้อย่างฉิวเฉียด ก็ถือว่ามันมีพรสวรรค์เหนือธรรมดามากแล้ว”