เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 การเกลี้ยกล่อมย่อมต้องไปเกลี้ยกล่อมอยู่แล้ว แม้อาการป่วยของแอนนาจะทรงตัวแล้ว แต่ถึงอย่าง...
หลังจากลูบศีรษะเล็กๆ ของน้องชายที่พูดว่าฉลาดก็ออกจะทึ่ม แต่จะว่าทึ่มก็ไม่ใช่ เพราะเข้าใจทุกอย่างได้อย่างน่าประหลาดแล้ว ลีออนก็วางหนังสือพิมพ์ในมือลง ลุกขึ้นจากห้องนอนเล็ก เดินไปยังห้องของแอนนา
บ้านเก่าหลังนี้ในตรอกทหารผ่านศึก ไม่ใช่บ้านเดิมของพี่น้องทั้งสี่ตระกูลเลน แต่เป็นบ้านเก่าที่กรมทหารจัดสรรให้หลังจากหักเงินชดเชยบางส่วนไปอย่างไม่เป็นธรรม บ้านหลังนี้มีอายุเกือบห้าเท่าของลีออนเสียอีก
สภาพโดยรวมของบ้านเก่าทั้งทรุดโทรมและผุพัง แสงสว่างก็ไม่ค่อยดีนัก กระทั่งห้องน้ำก็ยังไม่มี นอกจากห้องรับแขกเล็กๆ ที่เชื่อมต่อกับห้องครัวแล้ว ก็เหลือเพียงห้องนอนใหญ่หนึ่งห้องกับห้องนอนเล็กอีกหนึ่งห้องเท่านั้น
ห้องนอนเล็กซึ่งมีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อยนั้น ลีออนเป็นคนครอบครองมาโดยตลอด ส่วนห้องที่เรียกกันว่าห้องของแอนนา แท้จริงแล้วก็คือห้องนอนใหญ่ที่นางใช้ร่วมกับน้องทั้งสองคน
“เอี๊ยด...”
เสียงบานพับประตูเก่าส่งเสียงครางแหบพร่าอย่างฝืดฝืน ลีออนผลักประตูเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ภาพแรกที่เห็นคือน้องสาวกำลังฟุบหน้าสะอื้นอยู่บนที่นอน
เช่นเดียวกับห้องนอนเล็กที่ลีออนอาศัยอยู่ ห้องนอนใหญ่เล็กๆ นี้มีเตียงเดี่ยวอยู่เพียงหลังเดียวเช่นกัน ตอนที่วิลเลียมกับเมลานียังเล็กอยู่ก็พอจะเบียดกันนอนได้ แต่เมื่อเจ้าตัวแสบทั้งสองโตขึ้นอีกหน่อย ก็เริ่มรู้สึกคับแคบขึ้นมา