กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 อย่าถาม ถ้าถามก็คือระเบิด (ครึ่งแรก)
เมื่อจนปัญญากับแพะหัวขี้บ่นตัวนี้แล้ว ลีออนก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก อย่างไรเสียเขาก็ไม่อาจจับมันไปตุ๋นกินจริงๆ ได้ จึงทำได้เพียงหิ้วหัวแพะที่ยังคงพร่ำบ่นไม่หยุดด้วยสีหน้ารังเกียจ เดินอย่างรวดเร็วผ่านทางเดินอันค่อนข้างมืดสลัวของสำนักงานเก็บกวาด พลางเริ่มอ่านป้ายชื่อที่แขวนอยู่หน้าห้องทำงานแต่ละห้อง
แฮร์รี มอร์แกน (เจ้าหน้าที่จัดการวิกฤตระดับสอง)
เอมม่า อัลมาน (เจ้าหน้าที่จัดการภัยพิบัติระดับหนึ่ง)
ลีออน เลน (เจ้าหน้าที่จัดการอุบัติเหตุระดับสาม)...อืม ที่นี่เอง
ว่าแต่ห้องทำงานของข้าอยู่ติดกับห้องของรุ่นพี่เอมม่านี่นา~
เมื่อเหลือบมองชื่ออันคุ้นเคยบนป้ายห้องข้างๆ มุมปากของลีออนก็อดยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวไม่ได้