เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 สมควรเอาไปตุ๋นจริงๆ
เจ้านี่มันสมควรถูกจับไปตุ๋นจริงๆ!
ลีออนออกแรงสุดชีวิต ใช้มือปิดปากแพะดำเอาไว้แน่น ก่อนจะยัดคำพูดลามกไร้สาระที่มันกำลังจะพ่นออกมากลับลงคอไปจนหมด จากนั้นจึงเงยหน้ามองหญิงสาวผมแดงที่ยังคงยิ้มแย้มอยู่เช่นเดิม พลางเกาท้ายทอยอย่างกระอักกระอ่วนแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“เอ่อ... ท่านผู้อำนวยการ น้องสาวของข้าเมื่อวานตกใจไม่น้อย ตอนนี้ยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล หากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ช่วงบ่ายข้าขอลางานได้หรือไม่?”
“อื้มๆ ไปเถอะ! เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจเก็บกวาดที่อันตรายถึงเพียงนั้น เจ้าเองก็ควรพักผ่อนบ้าง”
หญิงสาวอนุมัติคำขอลาของลีออนด้วยรอยยิ้ม หลังจากเห็นเขาคีบหัวแพะที่กำลังดิ้นรนขัดขืนไม่หยุดเดินจากไป รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของหญิงสาวผมแดงก็พลันเลือนหายไป นางประสานนิ้วมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน เอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะทอดสายตามองเพดานเก่าแก่ด้วยท่าทีครุ่นคิด