เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 โลกใต้ผืนน้ำ
ด้วยความคิดที่ว่า หากมีชีวิตรอดก็จะพยายามมีชีวิตต่อไปให้ดีที่สุด แต่หากเอาชีวิตไม่รอด อย่างน้อยก็ยังหลอกเอาเงินชดเชยมาได้ก้อนหนึ่ง ลีออนจึงก้าวเข้าไปในสำนักงานเก็บกวาดอันมืดมนราวกับบ้านผีสิง จากนั้นเดินตามป้ายบอกทางยับย่นบนทางเดินไปจนถึงห้องทำงานใหญ่สุดด้านในอีกครั้ง ก่อนจะยกมือเคาะประตูบานใหญ่ที่คุ้นเคยอย่างแรง
“มีใครอยู่ไหม? ข้ามาสมัครงาน!”
“เอี๊ยด...”
พร้อมกับเสียงบานพับโลหะหมุนฝืด ประตูบานใหญ่สีดำทะมึนก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน ทว่าคนที่เดินออกมากลับไม่ใช่ผู้สัมภาษณ์หญิงผมแดงคนนั้น แต่เป็น...แพะดำตัวหนึ่งที่ยืนด้วยขาหลังทั้งสองข้าง?
“มองอะไร? ไม่เคยเห็นปีศาจหรือไง?”
ดูเหมือนสายตาตื่นตะลึงของลีออนจะทำให้มันรู้สึกถูกลบหลู่ แพะดำที่คาบบุหรี่อยู่มวนหนึ่งพ่นควันเป็นวงอย่างชำนาญ ก่อนจะพลิกริมฝีปากที่เปื้อนฟองสีขาวน่าสงสัย แล้วจ้องเขม็งใส่ลีออนพร้อมกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดว่า
“ข้าล่ะเหลือจะเชื่อจริงๆ ลูกอัณฑะของเจ้าโดนใครขยี้จนแตกไปแล้วหรือไง? ข้าขยายความคิดชั่วร้ายในใจเจ้าให้ใหญ่ขึ้นตั้งเจ็ดเท่าเชียวนะ แต่เจ้ากลับยังอดใจไม่ลงมือแทงไอ้อ้วนตายนั่นได้อีกหรือ?”
“???”