เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 เยือนอีกครั้ง
กลางดึก ลีออนสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะแบกน้องสาวที่ใบหน้าปรากฏสีม่วงคล้ำจางๆ รีบตรงไปโรงพยาบาล หลังจากวุ่นวายอยู่นานกว่าสิบชั่วโมง ลีออนผู้มีดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยก็หันหลังให้แสงอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่าง นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยสกปรกมอมแมม มองน้องสาวที่ในที่สุดก็หยุดไอสำลักได้แล้ว ก่อนเอ่ยถามด้วยสีหน้าซับซ้อนและน้ำเสียงแผ่วเบา
“แอนนา บอกข้ามา ยาของเจ้าหยุดกินตั้งแต่เมื่อไร?”
เมื่อได้ยินลีออนเรียกชื่อตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนัก เด็กสาวร่างผอมบางบนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษก็อดสั่นสะท้านเล็กน้อยไม่ได้ นางรู้ดีว่าพี่ชายในเวลานี้แม้จะดูสงบนิ่ง แต่ความจริงแล้วคงโกรธจนแทบคลุ้มคลั่งไปแล้ว จึงได้แต่ก้มหน้าลงเล็กน้อยและสารภาพตามตรง
“ประมาณ...สองเดือนก่อนกระมัง?”
สองเดือนก่อน...
ลีออนครุ่นคิดทบทวนเมื่อได้ยินเช่นนั้น จากนั้นก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บที่ยังเปื้อนโคลนเล็กน้อยแทบจะจิกฝังลงไปในเนื้อฝ่ามือ
สองเดือนก่อน เป็นช่วงเวลาที่เขาอายุครบสิบหกปีและบรรลุนิติภาวะพอดี