กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 560 ตึกรามบ้านช่องพังทลาย ภัยพิบัติจากธรรมชาติและน้ำมือมนุษย์
แสงไฟนีออนจากนอกหน้าต่างสาดส่องเป็นสีสันบนกระจกห้องพักผู้ป่วย
เจียงฉือยืดตัวขึ้นครึ่งตัว พลิกผ้าห่มฆ่าเชื้อสีขาวออก
เท้าทั้งสองข้างคลำหาและสวมรองเท้าแตะ
การเคลื่อนไหวนี้ไม่มากนัก แต่กลับดึงรั้งบาดแผลที่เพิ่งเย็บเสร็จที่หลังอย่างรุนแรง
ผ้าพันแผลที่รัดแน่นหลายจุดเริ่มมีเลือดสีแดงเข้มซึมออกมาทันที
เจียงฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา
หลินหว่านได้สติกลับมา รีบกดไหล่ของเขาไว้:
“นายบ้าไปแล้วเหรอ? หมอบอกว่าบาดแผลที่หลังของนายมีขนาดใหญ่มาก ต้องนอนคว่ำพักฟื้นอย่างน้อยสามวัน!”
“ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล” เสียงของเจียงฉือแหบแห้ง เหมือนไม่ได้ดื่มน้ำมานาน “กลับซุ่นอี้”