กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497 ยังไม่ทันแสดงก็หอบซะแล้ว?
คำหยาบคายที่หลินหว่านเกือบจะหลุดปากออกมา ถูกกลืนกลับเข้าไปอย่างยากลำบาก
“เอ่อ…”
เสียงหายใจสั้นๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาชื่นชม ประจบประแจง หรือหื่นกระหายเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ
อันที่จริง เขาไม่ได้มอง “ใบหน้า” ของเธอเลยด้วยซ้ำ
ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมหน้าม้า กำลังไล่ลงไปตามแนวคอของเธอ
สายตาไร้อารมณ์ ไม่มีความปรารถนาใดๆ
หลินหว่านรู้สึกว่าขนที่ท้ายทอยลุกชันขึ้นมาทีละเส้น
นี่คือสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตที่ถูกนักล่าจ้องมอง