เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 496 ในสายตาของฉัน เธอเป็นแค่ก้อนเนื้อที่เคลื่อนไหวได้
เช้าตรู่หกโมงเช้า ท้องฟ้าไทเปเพิ่งจะเริ่มสว่าง
บนโซฟาหนังแท้ในห้องสวีทผู้บริหารของโรงแรมหาวถิง ซุนโจวมีขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า มือของเขากำหมอนอิงแน่น
“แกร๊ก”
ประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก
ซุนโจวสะดุ้งเฮือก เสียงสั่นเครือ “พี่! พี่ฉือ! กลิ่นนั้นหายไปหรือยัง? ถ้าพี่ยังไม่ปิดพลังวิเศษนั้น ผมจะกระโดดลงไปจากตรงนี้จริงๆ นะ!”
เมื่อคืน กลิ่น “ฟอร์มาลีนผสมซากศพเน่าเปื่อย” ที่พุ่งตรงขึ้นไปถึงสมอง ได้ทิ้งบาดแผลทางจิตใจที่ลบเลือนไม่ได้ให้กับเด็กหนุ่มคนนี้
เขาฝันร้ายตลอดทั้งคืน ในฝันมีแต่เจียงฉือสวมเสื้อกาวน์สีขาว ถือมีดผ่าตัดไล่ตามเขาและถามว่า “ไตอันนี้ก็เกินมาใช่ไหม?”
เจียงฉือสวมเสื้อยืดคอตตอนสีขาว กางเกงยีนส์ ผมไม่ได้จัดทรงมากนัก ปล่อยให้ปรกหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ