กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
# บทที่ 461: ฝีมือซ่อนอยู่ในเปลือกกระเทียม, ศักดิ์ศรีสุดท้ายของเรือแดง
ฝนในตรอกฝูหรงยังคงตกไม่หยุดหย่อน
กลิ่นคาวเลือดจากเมื่อวานยังไม่จางหาย ก็ถูกกลบด้วยกลิ่นกระเทียมสดฉุนกึก
ในครัวหลังบ้านที่สร้างขึ้นชั่วคราว ไอความร้อนอบอวล
ไม่มีกล้องและนักข่าวรุมล้อม ที่นี่เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงมีดสับบนเขียง “ต๊อกๆ”
เจียงฉือยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งยองๆ อยู่มุมเตาไฟ กำลังปอกกระเทียม
ชุดของ “อาจู๋” ที่เขาสวมอยู่ยังไม่ได้เปลี่ยน เสื้อกล้ามขาดๆ กางเกงขาสั้น
“ท่านลุงหลง นี่มันเยอะเกินไปหรือเปล่าครับ?”
เจียงฉือมองกระเทียมกองโตตรงหน้า มุมปากกระตุก “คืนนี้ทั้งกองถ่ายเราจะไปไล่แวมไพร์กันหรือไงครับ?”
ท่านลุงหลงถือมีดทำครัวหัวสี่เหลี่ยมธรรมดา กำลังงัดกับขิงแก่ก้อนหนึ่ง