กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452 คุณเรียกนี่ว่าการเชิดสิงโตหรือ? นี่มันวิชาล็อกคอชัดๆ
“เชิญสิงโต?”
เสียงแหบแห้งของชายชราบาดหู
“ครับ” เจียงฉือยื่นเหล้าไปข้างหน้า “เหล้าบ่มนาน รสชาติเข้มข้น ช่วยขับไล่ความหนาวได้”
ชายชราไม่รับ เขาใช้ตาข้างเดียวมองสำรวจเจียงฉือตั้งแต่หัวจรดเท้า
สายตาหยุดอยู่ที่เสื้อกล้ามขาดๆ และรองเท้าแตะเปื้อนน้ำมันของเจียงฉือครู่หนึ่ง
“คณะงิ้วไหน?”
ชายชราหันหลังจะปิดประตู “กลับไปเถอะ ที่นี่มีแต่ไม้ทำโลงศพ ไม่มีหัวสิงโตให้คนเอาไปเล่นลิง”
“ท่านเจ็ด” เจียงฉือเอาเท้าข้างหนึ่งสอดเข้าไปในช่องประตู
รองเท้าแตะบิดเบี้ยว แต่เขาก็ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง