กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 ไททานิก? นั่นยังไม่ใหญ่เท่ากะละมังอาบน้ำบ้านเราเลย!
พัดในมือของจ้าว阔太แทบจะหักคามือ เมคอัพบนหน้าก็เริ่มหลุดลอกเป็นหย่อมๆ
“ผู้กำกับอู๋! นี่มันครึ่งชั่วโมงแล้วนะ!”
จ้าว阔太ชี้ไปที่รถบัสที่ยังคงมีควันดำพุ่งออกมา เสียงของเธอแหลมสูง “คุณกะจะย่างพวกเราให้กลายเป็นศพแห้งหรือไง!”
ผู้กำกับอู๋ที่หลบอยู่ใต้ร่มไม้ เหงื่อท่วมตัวตะโกนใส่เครื่องส่งสัญญาณวิทยุ “รถกู้ภัยอยู่ไหน? อะไรนะ? ติดอยู่ในตัวเมืองเหรอ?”
หลินโอวหยางพยายามโบกรถข้างทาง
เขาถอดแว่นกันแดดออก แล้วส่งยิ้มแบบไอดอลที่ทรงเสน่ห์ที่สุดให้กับรถส่วนบุคคลที่ขับผ่านไปมา หวังจะใช้ใบหน้านั้นแทนบัตรผ่าน
รถบีเอ็มดับเบิลยูคันหนึ่งชะลอความเร็วลง