กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 343 เอฟเฟกต์ห้าร้อยล้านของฉัน ยังสู้หยดน้ำตาของเจียงฉือไม่ได้!
ภายในทางเดินขาออกของโรงภาพยนตร์ เด็กหนุ่มที่กอดสมุดลายเซ็นไว้ในอ้อมอกยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม
เสียงหัวเราะเฮฮาจากรอบข้างดึงสติเขากลับมา เขาเหลือบมองลายเซ็นที่ตวัดอย่างงดงามบนหน้ากระดาษ ก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังของเจียงฉือที่กำลังเดินห่างออกไป ใบหน้าของเขาเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
สุดท้าย เขาก็กอดสมุดเล่มนั้นไว้แน่น แล้วพึมพำกับอากาศเบาๆ
“ผ้าขนหนูก็ผ้าขนหนูเถอะ...”
ตีสอง
ณ โรงภาพยนตร์ไอแมกซ์ ศูนย์การค้าจิงตู
เครดิตท้ายเรื่องเลื่อนผ่านไปจนสุด แสงไฟในโรงสว่างขึ้น
ภายในโรงภาพยนตร์เงียบกริบ ผิดแผกไปจากบรรยากาศหลังจบภาพยนตร์ทั่วไปที่มักจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ผู้ชมยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน