กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 เสียงกรีดร้องที่ไร้สุ้มเสียงในคืนฝนพรำ
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้น
เป็นเสียงของก้อนหินที่กระแทกลงไปในโคลนตม
ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่เฉียดตาย ข้อมือของเจียงฉือเบี่ยงออกไปเพียงเล็กน้อย
ก้อนหินครูดผ่านหลังมือของเขาแล้วจมดิ่งลงไปในบ่อโคลนข้างตัว แรงกระแทกทำให้เศษโคลนกระเด็นขึ้นมาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า
เขาไม่ได้ทุบกระดูกมือตัวเองจนหักจริงๆ
ทว่าความเด็ดเดี่ยวที่ระเบิดออกมาในวินาทีนั้น ความมุ่งมั่นที่จะทำลายตัวเองให้สิ้นซาก
ทำให้เจียงเหวินที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ถึงกับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
มือขวาที่เกือบจะพิการไปแล้วเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงในน้ำโคลนโดยที่เขาควบคุมไม่ได้