กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 “มีดเล่มนี้ ผมลับเอง”
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนนั่งล้อมวงกินอาหารเช้าง่ายๆ กันในลานบ้าน
นี่เป็นวันสุดท้ายของพวกเขาที่บ้านเห็ดแล้ว
เหอจ่งจ่งวางตะเกียบลงแล้วกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน
“ทุกคนครับ ก่อนจะจากกันไป เรามีภารกิจสุดท้ายที่ต้องทำ”
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน
“ช่วยทิ้งของขวัญอำลาไว้ให้บ้านเห็ดสักชิ้นเถอะครับ”
“ไม่จำกัดรูปแบบ จะเป็นสิ่งของ ประโยคหนึ่งประโยค หรืออะไรก็ได้ ขอแค่เป็นสิ่งที่สื่อถึงร่องรอยการเดินทางของพวกคุณในครั้งนี้ก็พอ”
ของขวัญอำลา
ทันทีที่ภารกิจนี้ถูกประกาศออกมา บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งและจริงจังขึ้นมาทันที