กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 กลิ่นอายควันไฟจากเตาฟืน
เจียงฉือวางกีตาร์ลง รู้สึกคอแห้งผาก
เขาหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมา ดื่มน้ำเปล่าเย็นๆ อึกใหญ่
ชุ่มคอแล้ว สบายตัว
เขาไม่ได้สังเกตความผิดปกติของซูชิงอิ่งที่อยู่ข้างๆ เลย และไม่ได้เห็นความชื่นชมที่ซับซ้อนบนใบหน้าของหวงอวี้เหล่ยและเหอจ่งจ่งด้วยซ้ำ
หลัวอวี้ที่อยู่ข้างๆ เขา ได้หยิบสมุดบันทึกออกมาเงียบๆ แล้ว
เขาดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย ปลายปากกาขีดเขียนลงบนหน้ากระดาษใหม่เอี่ยมอย่างรวดเร็ว
“การประยุกต์ใช้ทฤษฎีความอลวนในศิลปะการขับร้อง – การวิเคราะห์ปรากฏการณ์เจียงฉือ”
เขาจัดให้การแสดงของเจียงฉือเป็นตัวแปรที่ไม่สามารถคาดเดาได้ แต่สามารถสร้างปฏิกิริยาเคมีที่น่าอัศจรรย์ได้