กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 ภาพยนตร์คือมรดกแห่งกาลเวลา
ชายวัยกลางคนที่ทำหน้าที่นำทางไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม
เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวหลีกทางให้ เปิดประตูไม้บานหนาหนักนั้นออก
โลกที่ประกอบขึ้นจากแผ่นฟิล์มและโปสเตอร์เก่าเก็บ
ค่อยๆ เผยตัวออกมาอย่างเงียบเชียบต่อหน้าเจียงฉือและหลินหว่าน
หลินหว่านเองก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า
ที่นี่ไม่เหมือนกับสตูดิโอทำงานในจินตนาการของเธอแม้แต่น้อย
ข่าวลือที่ว่าไว้ไม่ผิดเพี้ยนจริงๆ
ที่นี่ดูเหมือน “สุสานภาพยนตร์” อันเงียบสงัดและเคร่งขรึมมากกว่า
ผู้ช่วยไม่ได้ตามเข้ามา ประตูค่อยๆ ปิดลงเบื้องหลังพวกเขา