กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อันที่จริงครั้งนี้ข้าผู้เฒ่ามา สิ่งแรกเพื่อแทนคนทั้งสำนักศึกษาขอบคุณแม่นางเจียงที่ช่วยชีวิตไว้ สิ่งที่สองคือ…”
เจ้าสำนักฮั่วเห็นทุกคนต่างมองตน ก็เงียบไปชั่วขณะ
เจียงเมี่ยวกับจ้าวซิ่วอวิ๋นสบตากัน นางจึงเอ่ยถาม “เจ้าสำนักฮั่วประสบเรื่องยากลำบากอันใดหรือไม่ หากพูดออกมา สิ่งใดที่ข้าช่วยได้ ข้าจะช่วยแน่นอน”
ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาชรา ๆ ของเจ้าสำนักฮั่วก็เป็นประกายขึ้นทันที “สิ่งที่สองก็คือ บัดนี้ข้าผู้เฒ่าอายุเลยห้าสิบแล้ว แต่ใต้เข่ากลับไม่มีบุตรธิดาสักคน เป็นเพียงคนโดดเดี่ยว ข้าผู้เฒ่ารู้สึกว่าตนมีวาสนาต่อกันกับแม่นางเจียง ไม่ทราบว่าจะปรึกษากับฮูหยินจ้าวได้หรือไม่ ขอรับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรมของข้า?”
พอคำนี้ออกมา โถงกลางก็เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตกถึงพื้น