กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แม่นางพูดถูกนัก หญิงมิได้ด้อยกว่าชาย เจ้าทำให้ศิษย์สำนักที่หมดสติลดไข้ได้ ก็แสดงว่าเจ้าเก่งกว่าพวกข้าผู้เฒ่าแล้ว”
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าในยามที่เจียงเมี่ยวโต้กลับแพทย์หลวงเช่นนี้ หัวหน้าสำนักแพทย์ฟู่กลับตระหนักถึงข้อบกพร่องของตนเองขึ้นมาทันที แถมยังแฝงนัยเป็นการขอโทษเจียงเมี่ยวอยู่อย่างเลือนราง
“เขาเพิ่งเข้าสำนักแพทย์หลวงได้ไม่นาน วิชาแพทย์ยังมิได้เล่าเรียนจนชำนาญก็มาเจอโรคเช่นนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงความใจร้อนไม่ได้ ขอแม่นางอย่าได้โกรธเขาผู้นั้นเลย”
เจียงเมี่ยวเองก็งุนงง มิใช่หรือที่เมื่อครู่ผู้ที่ว่านางปากร้ายก็คือหัวหน้าสำนักแพทย์ฟู่ผู้นี้ เหตุใดท่าทีของเขาจึงเปลี่ยนไปรวดเร็วนัก