ตอนที่ 339 คิดถึงเมี่ยวเมี่ยวแล้ว

“เจ้ามาทำอะไร? ยาพิษที่ให้ไปคราวก่อนใช้หมดแล้วหรือ? จะมาซื้ออีก?” เจียงเมี่ยวเก็บรอยยิ้มบนใบหน้ากลับ มองเขาด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

อู๋อิ่งเบิกตาโต “อย่างน้อยเราสองคนก็รู้จักกันเพราะได้ลงมือกัน นายน้อยผู้นี้ยังมาซื้อยาพิษที่นี่ แลกกับรอยยิ้มสักรอยจากเจ้าไม่ได้เลยหรือ?”

“ข้ายิ้มให้แต่คนตาย เจ้าอยากลองหรือไม่?” เจียงเมี่ยวตอนนี้ยิ้มไม่ถึงตา จ้องเขาเขม็ง ปลายนิ้วค่อย ๆ คีบเข็มทองสองเล่มไว้ แสงไฟในห้องหักเหบนปลายเข็ม ทำให้หนังศีรษะชาวาบ

อู๋อิ่งถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ “ไม่ลอง ไม่ลอง”