กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ก็นับว่าใช่”
เซี่ยติ้งเซียวพูดสั้น ๆ กระชับ ไม่ได้ระบุรายละเอียดให้ชัดเจน
เจียงเมี่ยวเข้าใจในทันที รีบปิดปากพูด “เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องบอกข้าก็ได้ ข้าเข้าใจ”
“แต่ในเมื่อเจ้าลงกลับบ้านอย่างเปิดเผยไม่ได้ สู้แอบกลับไปพบท่านพ่อท่านแม่แบบวันนี้เสียเลย จะได้วางใจ”
เซี่ยติ้งเซียวมองเจียงเมี่ยวที่คิดแทนตัวเอง มองความกังวลบนใบหน้าของนาง ความรู้สึกผิดในใจยิ่งทวีขึ้น “ที่จริงข้า…”
เจียงเมี่ยวกำลังจมอยู่ในความเศร้าที่ทองคำที่ได้มากำลังจะโบยบินจากไปไม่เร็วอย่างที่คิด พลันได้ยินคำแปลก ๆ นี้ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “ที่จริงเจ้า…อะไรหรือ”
เวลานี้ นางมองเห็นใบหน้าครึ่งน้อย ๆ ของเขาที่พร่ามัวได้ราง ๆ เจียงเมี่ยวตกใจวูบ “เจ้าเงียบก่อน”