กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเมี่ยวลูบศีรษะหยวนเป่าเบา ๆ “ท่านแม่ไม่เป็นไร เพียงล้มไปหน่อยเดียว”
เพื่อไม่ให้คนในบ้านต้องเพิ่มความกลุ้มใจกังวล เจียงเมี่ยวจึงได้แต่เลือกโกหก นางอธิบายเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง “บนถนนคนเดินกันมากนัก ข้าไม่ทันระวัง ถูกชนเข้าจนสะดุดขั้นบันได แขนบิดไปหน่อย ไม่เป็นไรหรอกท่านพ่อท่านแม่”
ได้ยินเช่นนั้น สองเฒ่าจึงค่อยผ่อนลมหายใจ กลัวเหลือเกินว่านางจะเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น จนหัวใจของพวกเขาแทบจะกระโดดออกจากอก
“ท่านแม่เจ็บหรือไม่ หยวนเป่าจะเป่าให้” หยวนเป่านอนคว่ำบนเข่าของนาง ริมฝีปากน้อย ๆ ยื่นออกมา แก้มอวบพองขึ้นราวกับปลาอ้วน พลางเป่าลมใส่แขนของเจียงเมี่ยวเต็มแรง